Kalkmak İçin Düşülen Yol

Ne çok yol var hayatımızda. Henüz bir tuz tanesi kadarken, uzun bir yol aşıp, “insan olmak” için annemizin en korunaklı yerine tutunuruz. Belli bir süre sonra da zorlu bir yolculuk ve dünya denilen mekâna gözlerimizi açarız.
 Ardından farklı farklı yollar girer hayatımıza… Özlediklerimize götüren, onları bize getiren. Kimi uzun, kimi kısa, kimi daralan, kimi patika, kimi aşması zor sarp yokuşlarla dolu.
 Ancak bir yol var ki, mutlaka onda yolcu olmalı. Arada yönümüzü şaşırabileceğimiz tali yolları da olsa, o dosdoğru bir yol. İnsanların rızasından sıyrılıp, yalnızca Allah'ın rızasını kazanmaya yönelten yol. İşte bu, Rabb’e hicret edilen, insanı

BOMBA HADİSESİ!..

 Padişahlığı müddetince devamlı Cuma selamlığına çıkan Abdülhamid Han, 21 Temmuz 1905 senesi Cuma namazı için Yıldız Camii’ne gittiğinde, tarihte Bomba hadisesi denilen suikast yapılmıştır.
 Ermeni komitacıları, Abdülhamid Han’ı şehit etmek için haftalarca takip edip, Sultanın camiden çıkıp kaç dakikada arabasına gittiğini tesbit ederek, araba içine yerleştirdikleri yüz kiloluk saatli bombayı buna göre ayarlamışlardı. Abdülhamid Han, o gün namazdan sonra hünkar mahfilinden inerken, şeyhülislam Cemaleddin Efendi ile beş-on saniye ayak üstü birşeyler konuştu. Böylece Ermeni komitacılarının hesapları altüst oldu. Padişah hünkar mahfilinin

Kendini Beğenmek

 Hikmet kitaplarında "Helâku'l-mer'i fi'l-ucbi" şeklinde Arapça bir ifade yer alır.Yani, "Kişinin helâkı, kendini beğenmesindedir." demişler. Esasen, bu tür hikmetli sözler durup dururken söylenmiyor. Hepsi, uzun tecrübelerin süzgecinden geçerek söyleniyorlar. Bazıları kabul etmez belki ama, bunların büyük çoğunluğu da ilahi kitaplardan veya peygamber buyruklarından alınma sözlerdir.İnsanlar, hayatta başarılı oldukları zaman, nedense bu başarıyı hep kendilerinden bilirler. Bundan dolayı kendilerini beğenir, över, metheder dururlar. Başkalarının da kendilerini övmesini bekler ve hatta isterler. Övüldükçe nefisleri kabarır, olduğundan fazla görünmeye başlarlar. Hele övenler,